|
यांच्या द्वारा - श्रीपाद कोठे, नागपूर
|
मी उगाच भटकत होतो
वाळूच्या शांत समुद्री
मौनाला बिलगून गेली
मौनाची नाजुक गाणी
अवकाश मोकळे झाले
अंतरात गुदमरलेले
दु:खाच्या पाऊलखुणांनी
गालावर ओघळलेले
नभी चंद्र जरासा तुटका
वा-याने हालत नाही
शपथांच्या स्मरणधुळीने
आभाळ कोंदुनी जाई
हे असेच काहीबाही
फुलणा-या झाडाजैसे
गळणा-या पानांनाही
का टोचत असतील काटे?
गाण्याचे दु:ख सुकोमल
दु:खाचे गाणे भोळे
दूरस्थ चांदणीचेही
का भरून येती डोळे?
मातीचा स्पर्शच हळवा
वाळूत कसा गवसावा
भाळावर गोंदवलेला
आलेख कसा मिटवावा?
- श्रीपाद कोठे, नागपूर
रविवार, २५ डिसेंबर २०११
|
